Yaklaşık yirmi sene önce fakülte çıkışında (mezun olduğum sene) her zaman olduğu gibi bekar evime giderken “kıvırcık saçlım” yanıma geldi. Biraz telaşlı – biraz uzak – biraz tuzlu – biraz dik – biraz keskin – biraz körelmiş. Napıyosun. Eve gidiyorum yorgunum da senin bişeyin mi var? Eeee bişeyim yok, konuşmamız lazım. Anlat (hafif tebessüm) Ati bitti. Peki. Özür dilerim Ati. Bende. Eve doğru yürümeye devam ettim, yol kenarında iki kenarı kavak ağaçları ile çevrili diğer kenarı üç adet gecekondu ile bitişik dikdörtgen şeklindeki boş arazide çocuklar maç yapıyodu, arazinin girişindeki taşlardan birine oturdum bir sigara çıkardım,yaktım,nefes çektim,maç izledim,izledim,izledim,sigaram bitti, söndürdüm, izledim,yürüdüm. Yolda Emrah’ı gördüm akşam memlekete gidiyorum dedi beni sordu, ben okul bitmeden gitmeyeceğimi söyledim önümde 1,5 ay vardı ve oldukça fazla sınav. Akşam yemeğinde çorba yaptım ekmek banarak yedim ardından bir sigara daha yaktım, çok keyifliydi bir nefes içine çek bir nefes dışarı ver. Her nefeste damarlarımdan akıp parmak uçlarıma kadar inen keyif “daha fazla” diye bir cümle kurdurdu bana. Ders çalışmaya başladım, arkadaşımın yurt dışından getirdiği yabancı kaynaklar her zaman işimi görmüştür. Bir kitabı orjinal dilinde okumak çeviri okumaktan çok daha keyiflidir ve çok daha faydalıdır. Her neyse uykum geldi ve yatağa girdim. Aklıma “bitti” geldi. Bitmiştir dedim. Genelde gerçeği çabuk kabüllenirim. Okul bitti ve okul bitene kadar hemen hemen her gün gördüm. Okulun bitmesine bir hafta falan kalada başka birisiyle gördüm. O kişiyi sima olarak hatırlardım ama adını bölümünü falan bilmezdim. Vaay vay vay.
20 yıl gibi bir zaman geçti. Geçen gün bir toplantıya giderken arabayı taksimde bir otoparka park ettim. Otoparktan dışarı çıkarken içeri bir araç giriyordu bir an şöför ile göz göze geldik kendi kendime “olamaz kıvırcık şaçlı” dedim uzun uzun baktı bana. Durdu camı açıp “Bekle Ati” dedi. girişte görüştük. Okuldan sonra memlekete gitmiş bir kaç sene sonrada İstanbula gelmiş. Bir oğlu var ve mutlu 
